Reisgenoot: Sam

 In beide steden naar het Opera gebouw geweest. Een

keer hebben we een opera gezien, een keer een ballet.
 

Hostel #2
 

Parlement van Budapest aan de Donau
 

Het transport museum in Szentendre.
 

De vakantie is over en de herfst heeft bovendien ook ingezet. En ik zit weer op school. Dat is flink wennen. Sowieso omdat het alweer 1,5 jaar geleden is dat ik huiswerk heb gemaakt. Maar ook het verschil tussen uni en hbo is toch even wennen. Het valt me mee en tegen.

Mee, omdat t wel mee valt met die vele lesuren. Ik heb twee dagen in de week vrij en de andere 3 dagen zijn ook niet vol met lessen. Een enkele leraar weet al mn naam, er is persoonlijke aandacht. In mijn klas zit niemand die rechtstreeks van de havo komt. Bij de introductiedagen werd er al ruimte genomen om na te denken over het werkveld.

Tegen, vanwege het slag mensen. 'Eerst vragen, dan nadenken', lijkt het motto te zijn. "Wat was het huiswerk voor vorige week?" of eerst roepen, dan nadenken (dit ingeval hén een vraag is gesteld), het liefst door elkaar. De meeste docenten nemen ook echt de tijd om iedereen zo min mogelijk te laten nadenken. Ik was dan ook blij dat 1 docent daar niet in mee gaat en gewoon zegt: "Lees je boek!" of "Kijk maar op t intranet".

Ondertussen blijf ík me wel voorbereiden op de lessen en blijf me dus ook irriteren aan de traagheid in het verloop van de les. Ik hoop op betere tijden, zodra de mensen die er zitten om hun ouders te plezieren weg zijn na de eerste toetsweek.

Ook ik ben deze zomer even weggeweest. Wat verder dan ik normaal gewend ben. Belo Horizonte in Brazilie was mijn bestemming. Hoewel na meer dan 24 uur reizen (3 vluchten) je toch verwacht aan de spannende, onbekende andere kant van de wereld te zijn valt dat nogal mee. Belo Horizonte is een stad zoals ik er wel meer heb gezien. Alleen de super steile straten, vanwege het vierkante straatpatroon, deden enigszins exotisch aan.

Ik was samen met mijn moeder die in Belo een vriendin heeft wonen, van wie ze het leven en werk wilde zien. Maar omdat ze de reis in haar eentje niet zag zitten, bood ik aan mee te gaan.

Hieronder een foto-impressie van de reis.

I haven't got much time these days to write something on my blog. Work is taking up most of my time, Sam is a good second one. Life just seems to go to fast these months. But I'm enjoying enormously. I like my work almost all days. So now and then there is a day that I dislike what I do. That I'm looking for more of a challenge intellectually, or just a more valued job. Last thing I have to explain a bit I guess. I'm not aware of cultural differences is this, but in Holland the city counsel is always treated with distrust. People expect to get fooled around with. And with this mindset people don't notice when things are going well, but as soon as there is something wrong (mostly there own fault) their expectations are confirmed. Same time they think that because it is a democracy, the government should help them in there individual problems, even if they contradict with the advantages for the majority, resulting in verbal aggression on the person helping them: me. Oh and another thing, they don't want to pay taxes or the price of a product but expect a very high standard of service.

Sometimes I laugh about it, sometimes I scoff at them (mostly behind their backs) or place a sarcastic remark, yesterday I cried about it. I had with someone being so unfair and blaming me for everything that went wrong in her life, while I tried to help her by suggesting she should inquire a lawyer about the matter and not call the city counsel, with problems that are not their business. Which she misinterpreted as me trying to get rid of her and therefore started to threaten me. What me annoyed the most yesterday is that I couldn't keep my emotions in order as normal. It was totally out of my control. I couldn't stop, so after trying for half an hour I just took a early break in order to take a deep breath in the open air and get myself in order again.

Ah, I wanted to write about how much I liked my work and see what has come out of it. So once again: I do like my work. It is fun to interact with all kinds of people, young and old, from the different social classes. And my colleague's are a lot of fun, one of the important factors at work for me.

Well I made a start again with writing some stuff down again, now I'm off to eat some ice cream on this beautifull summer evening. Later!

Just wanted you all to know that I enjoy life nowadays with Sam Faber at my side!

Ik moet nog altijd glimlachen als ik deze worden op een of ander document zie staan. Ambtenaar, dat klinkt heel wat. Het zit zo. Sinds afgelopen week ben ik werkzaam bij de gemeente Gouda via een uitzendbureau. Mijn eerste taak is het helpen bij ( het invullen van en vragen over) het kwijtscheldingsformulier van de gemeentelijke belastingen. Dat liep de eerste dagen goed. En in de middagen, wanneer er op afspraak gewerkt wordt heb ik ook genoeg te doen. Maar soms zit er niemand te wachten en dus ben ik ook ingewerkt op het uitdelen van rijbewijzen en paspoorten. Dit is meer een routine klusje als je het eenmaal door hebt. Vannacht heb ik dan ook nog uren langer doorgewerkt in mijn dromen. Ik dacht dat je dat alleen had als kassiere… blieb…blieb…blieb. Maar niet dus, in mijn dromen gaf ik weer een rijbewijs uit, en weer, en weer. Toen ik tussendoor wakker werd, was ik dan ook niet zo blij. Maar zodra ik weer mijn ogen dicht deed, begon het weer. Behoorlijk vervelend!

De kwijtscheldingen zijn ook leuk om te doen. Ik heb wat langer contact met de klant, ongeveer 20 minuten. En ik kom van allerlei soorten mensen tegen met een laag inkomen. Veelal buitenlanders, maar ook zieken, gebruikers, woonwagenkamp bewoners, en heel veel oudere mensen. Het blijft wel een beetje ongemakkelijk om ze het hemd van het lijf te vragen over hun financiele toestand, maar daar hebben ze uiteindelijk alleen maar profijt bij. Het blijft vreemd dat de gemeente iemand betaalt om nog meer geld te verliezen aan kwijtscheldingen. Het is natuurlijk wel heel fideel van ze een kale kip niet verder plukken. Het is verbijsterend om te zien hoe mensen in de schulden zitten. En het heeft mij gelijk gestimuleerd om mijn eigen administratie nog wat beter op orde te maken. Daar begint het bij. Dat probeer ik de mensen ook bij te brengen, maar helaas kan ik niet iedereen ervan overtuigen om officiele documenten te bewaren.

Ik heb het in elk geval goed naar mn zin hier. Het is een gezellig team en korte lijntjes naar leidinggevenden. Ik ben er zeker veel meer op mn plaats dan in de keuken.

These days I’m listening again to the teaching I heard in Singapore. I love listening to it. I hear the voices of us students in the background. The laughing and voices of persons I miss now. I almost feel the airco and the humid air. The teaching is about ‘goals, passion and destiny’. Quite a heavy topic. But still very needed. My plans for the nearby future is to start a study again. And when you are still lost at what your goals, passions and destiny is, that is not easy.

Last half a year I’ve been coming together with someone to pray for revelation of God’s will over our lives. And the outcome so far has been quite surprising. In stead of getting to know God’s will about the things we wanted. We found out that in many things we already know his will and still don’t obey. And got challenged to be faithful in these (little) things, in stead of searching for big plans for our lives. We shouldn’t seek to be honored in this world, and wanting to have a up front key role in what God is doing. He is searching for people who are moved by love to do just a little thing, only to honor him. We learnt to trust that he is leading us to something we don’t see yet and really take just one step at the time, holding his hand.

Ah, I’ve re-written it already ten times. And still it doesn’t express what I want it to. It is hard to put in words what I sense. But hope you got something out of it.

So, but how does that help you to make a choice in study? Well, not . I just have peace that one day I’ll know. And that whatever I choose, God is more than able to reap benefits from it. I don’t feel like Í have to accomplish a lot for him. In just being me, he will use me for his purposes.

This weekend I was reading Proverbs 31. A long time I didn’t like this passage. But now I’ve even started memorizing it. It is challenging me to pursue inner beauty. For my future husband and Husband.

I love the verse: She is like the merchant ships, bringing her food from afar.

Although I am maybe the only person in the world to which this verse speaks; I’m wishing I’ll be like a merchant ship.

Lately I’ve been thinking a lot about love. It started during dts. During the lecture phase I discovered the passionated, but also tender love God has for us, once again. A commited kind of love. But he was also asking me to commit to him. Not just dating him, but enagaging, making myself ready for the wedding that will come soon.

During the outreach God spoke to me about the importance of brotherly love.

John 15 tells us: As the Father has loved me, so have I loved you. Now remain in my love. If you obey my commands, you remain in my love, just as I have obeyed my Father’s commands and remain in his love. I have told you this so that my joy may be in you and that your joy may be complete. My command is this: Love each other as I have loved you.

Remaining in his love is obeying him. And what he commands us to do is to love each other. So loving Jesus is obeying him. Obeying him is loving my brothers and sisters.

I John is also a great book about love. Throughout it it becomes evident that a true encounter with God can not leave us unchanged. As we experience his love and grace, we learn to love and have mercy ourselves. John states: If you don’t love your brother, you are still death. So loving God by loving my brothers and sisters is only possible when I get to know the depths of God’s love.

The last weeks, God is taking me a step further again.